Ég held á götu eins og glasi,

það er gegnheilt, með álagaljóma,

uppfullt af léttvægum orðum

og ástæðulausum hlátri

— sem unaðslegt aldin við blasi!

.

Göngumenn gerðir úr stráum

og fuglar í fjarskanum bláum

og mjóslegin stúlkan, svo tekin, 

er einnig á eigin förum

— en tregðast þó við að birtast.

.

Stúlkan, svo forn og svo fálát,

draum minn færir til betri vegar:

Hún lætur undan löngun minni.

— Og hverfulan bjarma sinnar bernsku

sér hún speglast á glansvotri götu.

.

.

— Paul Éluard, 1944