Sennilega er það svo að í lífi hverrar manneskju rennur upp sú stund að hún gerir sér grein fyrir að hún breytir stundum rangt. Þá hendir að fólk spyr sig þessarar spurningar hér: Hverjum get ég nú kennt um þetta öðrum en sjálfum mér? Hver væri mér hentugur blóraböggull?

Sumt fólk nær aldrei lengra en þetta í þroska. Það er dapurlegt en satt.

Sumt fólk nefnir aldrei sum nöfn, því að það að nefna Gilitrutt felur í sér galdur sem ekki allir ráða við. Hvað þá ef skessan atarna hefur lagt fram spurningar sem er óþægilegt að svara, eða einu sinni leiða hugann að.

Í þessari frétt hér og þætti er ég ekki nefndur á nafn nema í fleirtölu: „Vinir Eiríks“. Sennilega ásamt öðrum rithöfundi. Eða kannski er ég „hersing“?

Hallgrímur Helgason hefur ekki stundað það í aðeins nokkur ár, að nefna mig ekki á nafn en dylgja um mig þó. Hann hefur gert það í áratugi. Hann fer í viðtalinu með hreinar rangfærslur, en þó mest þreytta orðræðu, lúna ímyndarsköpun. Og dylgjur. Aðdróttanir.

Við því er ekkert að gera.

Nema kannski ítreka: Grein mín er ennþá á sínum stað.