Ég ákvað að verða skáld og rithöfundur 12 ára gamall. Ég orti án afláts. Fyrstu skáldsögu minni lagði ég drög að 14 ára og ekki urðu annað en drög. Aðra skáldsögu mína kláraði ég átján ára en ljóðið var enn höfuðatriði. Fyrsta ljóðabók mín kom út 1991 (35 ára útgáfuafmæli nálgast). En ég var ekki tilbúinn til útgáfu á skáldsögu. Mér fannst ég ekki heldur hafa rétt á að kalla mig skáld eða rithöfund. Það eru stór orð. Fyrstu skáldsögu mína þótti mér tegundarheitið skáldsaga of stórt fyrir þannig að ég kallaði hana smásagnasafn. Gekkst fúslega við því leiðréttur að hún væri skáldsaga.

Ég þori að kalla mig rithöfund, eftir enda ansi margar skáldsögur út komnar og miklu fleiri ekki verið gefnar út né boðnar til útgáfu. Ég hef ekki gefið út margar ljóðabækur, langmest af mínum ljóðum hef ég ekki gefið út, en þó slagar fjöldi þeirra hátt í fjölda ljóðabóka Sigfúsar Daðasonar. Ætli mínar ljóðabækur séu ekki fimm alls.

Þó hefur mér fundist orðið skáld of stórt til að viðhafa um sjálfan mig. Nógu stórt skref fannst mér að fara að kalla mig rithöfund.

Best er að vera ekkert eins og Þórbergur Þórðarson.

Nú þykir mér — og hef heyrt aðra segja — sem fólk noti þessi tvö orð af nokkurri léttúð sem starfsheiti. Að þau séu bara eins og „pípari“, nema hvað fólki er ekki frjálst að segjast vera pípari án náms og tilskilinna réttinda. En það má segjast vera skáld og rithöfundur að vild. Án þess að hafa gefið nokkuð út. Ég veit ekki hversu vel ég kann þessu, í mínum huga hefur orðið „skáld“ yfir sér ákveðna mystík og kynngimögn og orðið „rithöfundur“ nokkurn virðuleika sem segir manni að fara með þessi tvö orð með gát.

En auðvitað get ég ekkert sagt við því að fólk kalli sig skáld og rithöfunda upp til hópa án þess að hafa birt eftir sig stafkrók á bók. Kannski er það bara ágætt. Í öllu falli kemur mér það ekki við. En ég er sammála þeim sem furða sig svolítið á þessu.