Mest sit ég hér nýfluttur og horfi á veggina og velti fyrir mér litum. Dugnaðurinn er ekki í hámarki. En ég hef valið lit á einn vegginn, gulan lit sem gengur undir nafninu Gullgrafarinn. Eða eins og ég skil það á ensku: Gullgrafari í merkingunni manneskja sem leitast við að komast yfir fé með því að næla sér í ellibelg af öðru kyni og erfa hann eða hana svo, oftar hann. Hvenær ætli merking orðsins hafi breyst svona drastískt?
***
Ég þarf líka að gera ýmislegt annað og vinna þar að auki, helst meira en hlutastarfið því ég lifi á tröllauknum yfirdrætti sem ég fékk fram með hinu íslenska feikaða sjálfstrausti, með því að láta eins og ég væri stórbokki í banka. Bráðum kemur í ljós hvort þessi vinnutilhögun listamennsku og prófarkalesturs gengur áfram upp, því til er nokkuð sem heitir listamannalaun sem á það sameiginlegt með ákveðnum stjórnmálamanni sem nú ber hátt að best er að nefna ekki fyrirbærið og hugsa sem allra minnst um það. Þess í stað útbý ég bæði tónlistargreni á háaloftinu og kvikmyndagreni. Og bý mig undir að mála veggi.
***
Þar sem kvikmyndagrenið er ekki tilbúið horfðum við á Þriðja manninn hér niðri, í rýminu sem ekki er ætlað börnum og dvergum. Það er langt síðan ég sá hana síðast en frá fyrstu mínútu rifjast upp að tónlistin er einhver sú eftirminnilegasta í allri kvikmyndasögunni. Best man maður eftir eltingaleiknum í holræsakerfinu, laginu góða og Harry Lime. En þeirri tilhögun eftir stríð í Vínarborg að borginni var skipt á milli fjögurra ríkja með alþjóðasvæði í miðjunni var stolið úr manni. Og myndrænu áhrifin, sem við feðgar tveir, ég og sá yngsti, höfum legið mikið yfir vegna kvikmyndaáhuga hans — þau eru svo gersamlega þaulreynd að öll trixin í bókinni eru notuð og miklu fleiri til. Orson Wells í skugganum, ferð þeirra æskuvina í Parísarhjólinu, hversu góður leikari höfundurinn var, notkunin á skuggum, endurtekin stef, aukapersónur á borð við húsfrúna í byggingunni þar sem kvenhetjan býr, karlhetjan, sem eiginlega er aðalhetja myndarinnar — maður mundi þetta ekki, bara ákveðna stemmningu sem sat föst í manni. Og ekki rámaði mig í að karlhetjan væri höfundur glæpasagna og vestra og væri snupraður af bókmenntaáhugafólki fyrir að vita ekkert um James Joyce. Glæpurinn, hversu næm lýsingin er á eftirstríðsárunum og andrúmslofti þeirra, tímalausar spurningarnar, allt gleymist. Þetta er skylduáhorf aftur og aftur með reglulegu millibili. Öll börn eiga að sjá þessa mynd. Sonur minn minnti mig á að ég hefði nefnt hana og við ætlað að horfa á hana. Skil ekkert í mér að hafa ekki gert það fyrr.
Í kvennabylgjunni miklu í bókmenntum Rómönsku Ameríku, sem t.d. Angústúra hefur verið dugleg að kynna á Íslandi, sem og Sæmundur, er að finna bók sem heitir Hrein. Höfundurinn heitir Alia Trabucco Zerán og að þessu sinni er það Benedikt sem gefur út. Bókin var metsölubók í Svíþjóð en eitthvað er það við bókmenntasmekk Íslendinga að kvennabækurnar frá Rómönsku Ameríku hafa ekki selst vel. Samantha Scweblin seldist í þremur eintökum, að ég held, og er hún þó metsöluhöfundur víðsvegar um heim.
Hrein er ansi góð bók, fjandi góð. Ágeng og óþægileg með dauða og sjálfsmorðsvangaveltum og hárfínum spurningum um sekt og ábyrgð, sektarkennd og sálarkvöl. En samt skemmtileg og næm. Formið er í hinni sjaldgæfu annarri persónu, ávarpsform. Mér er ekki kunnugt um sölutölur. Skipta þær máli að öðru leyti en því að manni finnst betra til þess að góðar bækur seljist vel en vondar? Jú, og þær segja manni eitthvað um tíðarandann hjá hverri þjóð. Hjón af efri millistétt ráða til sín vinnukonu og á heimilinu er einnig barnung dóttir þeirra. Ekkert segir manni að nein bókstafleg sturlun sé í gangi þar til kemur að upptalningu á geðlyfjunum sem húsfrúin tekur. Ég segi ekki meir. Mæli bara eindregið með þessari bók. Þess má geta að bróðir minn þýddi hana og gerði það afskaplega vel, eins og hans er von og vísa.
***
Þannig að, en conclusión: Gleymið stjórnmálunum, slökkvið á sjónvarpinu, drepið á félagsmiðlunum, kæru lesendur, allir sex, horfið á Þriðja manninn og lesið Hrein og málið veggi ykkar gula. Það eru aldrei neinir veggir til nema í huga manns sjálfs.